Şiirde Su İmgesi

Şiir, suyu hep bir şeyin yerine koymuştur: hayatın, hasretin, arınmanın, geçip giden zamanın. Bu yüzden “su” kelimesi, Türkçe şiirde yalnızca bir nesne değil, bir okuma anahtarıdır.

Klasik gelenekte su

Divan şiirinde suyun yeri geniştir: pınar, çeşme, ırmak ve deniz; her biri aşkın, ilmin veya feyzin farklı bir hâlini temsil eder. Fuzûlî’nin Su Kasidesi, bu imgeyi bir hayranlık ve dua diline çeviren en bilinen örneklerdendir.

Akışın ahlâkı

Su, durduğunda bozulur; akarsa arınır. Şiir de aynı şekilde, söylenmeyen sözde değil dolaşıma giren sözde canlılık bulur.